Τι συνήθεια κι αυτή το τελευταίο βράδυ του χρόνου να κάνουμε το περιβόητο ρεβεγιόν! Και δεν είχαμε λέει κάτι αντίστοιχο στο ελληνικό λεξιλόγιο, το γαλλικό μάς μάρανε.
Κι έκανε ο ευτυχής και μακάρια κοιμώμενος Νεοέλληνας βιαστικά και αγχωμένα τα ψώνια της τελευταίας στιγμής μη και τον βρει η νεογέννητη χρονιά χωρίς νέα οθόνη τηλεόρασης, φορητό υπολογιστή, κινητό και λοιπά, τα οποία σημειωτέον είχε ήδη, αλλά ήθελε να ανανεώσει.
Και μετά, ντυμένος στην πένα και παρφουμαρισμένος, εν ολίγοις στολισμένος σαν λατέρνα, στοιβαζόταν με εκατοντάδες άλλους στο πρώτο, δεύτερο, εξηκοστό τραπέζι πίστα να γλεντοκοπήσει μέχρι πρωίας.
Φέτος, ξεχνάμε τα εξωφρενικά ποσά στα ρεβεγιόν. Οι τρύπες της ζώνης αυξήθηκαν, στενέψαμε, τύφλα να έχουν τα γυμναστήρια. Και μια και θαύματα δεν γίνονται και τα λεφτά δεν αυγατίζουν, σπάμε το κεφάλι μας να δούμε πώς θα καλμάρουμε το ασίγαστο πάθος μας για τυμπανοκρουσίες και βεγγέρες.
Έρχομαι λοιπόν εγώ και καταθέτω την ταπεινή μου γνώμη. Κι αν περάσουμε αυτή την τελευταία νύχτα του χρόνου στο σπίτι μας, θα πάθουμε κάτι ανεπανόρθωτο; Με τα παιδιά, τους φίλους, τους αγαπημένους. Με ρεφενέ και δώρα χειροποίητα. Κι ας είναι αυτά κάτι δικό μας χρησιμοποιημένο ήδη, κάτι που ο φίλος ή η φίλη το είδε και το «ζήλεψε».
Και ξέρετε κάτι; Σε εκείνο το ντουλάπι που έχουμε καταχωνιάσει τις φιρμάτες χάρτινες τσάντες, ας τις ψάξουμε κι ας τις βγάλουμε από το σκοτάδι τους. Να τις στρώσουμε στο πάτωμα, να τις κόψουμε από εδώ κι από εκεί, να φτιάξουμε το δικό μας περιτύλιγμα για το δώρο μας αφήνοντας τους άλλους να αναρωτιούνται.
Και την ώρα που ο χρόνος θα αλλάξει, κάνοντας αυτόν τον περιβόητο απολογισμό των δώδεκα μηνών που αφήσαμε πίσω μας, ας σταματήσουμε τις σκέψεις. Ας κοιτάξουμε κατάματα την νέα ημέρα, τα πρώτα λεπτά της καινούριας χρονιάς, αλλάζοντας ένα φιλί με τους αγαπημένους μας.
Ανθρώπινη χρονιά σε όλους!