Συνηθίζω να πηγαίνω για περπάτημα-τρέξιμο στην εξοχή. Γυρίζοντας χθες από μια τέτοια εξόρμηση, με βλέπει η γιαγιά:

- Εγιάειρες Μαρία από τη βόλιτα? Κι ώσαμε πού επήες?

- Στη Ζού.

- Στη Ζού??? Ωρέ στο χωριό επήες???? Διάλε το για ξεπερασίδι!

- Ε, σιγά βρε γιαγιά, συνηθισμένη είμαι.

- Παναγία μου ωρέ παιδί μου, μα δε θωρείς τα χάλια σου???

(άουτς!)

- Ποια χάλια μου?

- Εσύ εσομπήες! Πώς επόδωκες ετσά? Εγώ θέλω σε αδύνατη, μα όι και τοσονά… Κοπέλι σκολιαρούδικο φαίνεσαι!

(τελικά την έχουμε οικογενειακώς ψωμοτύρι την υπερβολή…)